دیوان حافظ غزل 428 - نسخه کامل

سحرگاهان که مخمور شبانه / گرفتم باده با چنگ و چغانه نهادم عقل را ره توشه از می / ز شهر هستیش کردم روانه نگار می فروشم عشوه ای داد / که ایمن گشتم از مکر زمانه ز ساقی کمان ابرو شنیدم / که ای تیر ملامت را نشانه نبندی زان میان طرفی کمروار / اگر خود را ببینی در میانه برو این دام بر مرغی دگر نه / که عنقا را بلند اس