دیوان حافظ غزل 285 - نسخه کامل

در عهدِ پادشاهِ خطابخشِ جُرم پوش / حافظ قَرابه کَش شد و مفتی پیاله نوش صوفی ز کُنجِ صومعه با پایِ خُم نشست / تا دید محتسب که سَبو می کشد به دوش احوالِ شیخ و قاضی و شُربُ الیَهودِشان / کردم سؤال صبحدم از پیرِ مِی فروش گفتا نه گفتنیست سخن گر چه محرمی / دَرکَش زبان و پرده نگه دار و مِی بنوش ساقی بهار می رسد و وج