دیوان حافظ غزل 411 - نسخه کامل

تاب بنفشه می دهد طرّهٔ مشکسای تو / پردهٔ غنچه می درد خندهٔ دلگشای تو ای گل خوش نسیم من بلبل خویش را مسوز / کز سر صدق می کند شب همه شب دعای تو من که ملول گشتمی از نفس فرشتگان / قال و مقال عالمی می کشم از برای تو دولت عشق بین که چون از سر فقر و افتخار / گوشهٔ تاج سلطنت می شکند گدای تو خرقهٔ زهد و جام می گر چه ن