دیوان حافظ غزل 270 - نسخه کامل

دردِ عشقی کشیده ام که مَپُرس / زهرِ هجری چشیده ام که مَپُرس گشته ام در جهان و آخرِ کار / دلبری برگزیده ام که مپرس آن چنان در هوایِ خاکِ دَرَش / می رود آبِ دیده ام که مپرس من به گوشِ خود از دهانش دوش / سخنانی شنیده ام که مپرس سویِ من لب چه می گَزی که مگوی / لبِ لعلی گَزیده ام که مپرس بی تو در کلبهٔ گداییِ خویش