دیوان حافظ غزل 481 - نسخه کامل

بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی / خون خوری گر طلب روزی ننهاده کنی آخرالامر گل کوزه گران خواهی شد / حالیا فکر سبو کن که پر از باده کنی گر از آن آدمیانی که بهشتت هوس است / عیش با آدمی ای چند پری زاده کنی تکیه بر جای بزرگان نتوان زد به گزاف / مگر اسباب بزرگی همه آماده کنی اجرها باشدت ای خسرو شیرین دهنان /