دیوان حافظ غزل 301 - نسخه کامل

ای دلِ ریشِ مرا با لبِ تو حقِّ نمک / حق نگه دار که من می روم، الله مَعَک تویی آن گوهرِ پاکیزه که در عالمِ قدس / ذکرِ خیرِ تو بُوَد حاصلِ تسبیحِ مَلَک در خلوصِ مَنَت ار هست شکی، تجربه کن / کَس عیارِ زرِ خالص نشناسد چو مَحَک گفته بودی که شَوَم مست و دو بوست بدهم / وعده از حد بشد و ما نه دو دیدیم و نه یَک بگشا پ