دیوان حافظ غزل 157 - نسخه کامل

هر که را با خطِ سبزت سرِ سودا باشد / پای از این دایره بیرون نَنِهَد تا باشد من چو از خاکِ لحد لاله صفت برخیزم / داغِ سودای توام سِرِّ سُویدا باشد تو خود ای گوهرِ یک دانه کجایی آخِر / کز غمت دیدهٔ مردم همه دریا باشد از بُنِ هر مژه ام آب روان است بیا / اگرت میلِ لبِ جوی و تماشا باشد چون گل و مِی دمی از پرده برو