دیوان حافظ غزل 409 - نسخه کامل

ای خونبهای نافه چین خاک راه تو / خورشید سایه پرور طرف کلاه تو نرگس کرشمه می برد از حد برون خرام / ای من فدای شیوه چشم سیاه تو خونم بخور که هیچ ملک با چنان جمال / از دل نیایدش که نویسد گناه تو آرام و خواب خلق جهان را سبب تویی / زان شد کنار دیده و دل تکیه گاه تو با هر ستاره ای سر و کار است هر شبم / از حسرت فروغ