دیوان حافظ غزل 217 - نسخه کامل

مسلمانان مرا وقتی دلی بود / که با وی گفتمی گر مشکلی بود به گِردابی چو می افتادم از غم / به تدبیرش امیدِ ساحلی بود دلی همدرد و یاری مصلحت بین / که اِستِظهارِ هر اهلِ دلی بود ز من ضایع شد اندر کویِ جانان / چه دامنگیر یا رب منزلی بود هنر بی عیبِ حِرمان نیست لیکن / ز من محروم تر کِی سائلی بود؟ بر این جانِ پریشان