دیوان حافظ غزل 234 - نسخه کامل

چو آفتاب مِی از مشرقِ پیاله برآید / ز باغِ عارِضِ ساقی هزار لاله برآید نسیم در سرِ گُل بشکند کُلالهٔ سنبل / چو از میانِ چمن بویِ آن کُلاله برآید حکایتِ شبِ هجران نه آن حکایتِ حالیست / که شَمِّه ای ز بَیانش به صد رساله برآید ز گِردِ خوانِ نگونِ فلک طمع نتوان داشت / که بی مَلالتِ صد غُصه، یک نَواله برآید به سعی