دیوان حافظ غزل 323 - نسخه کامل

ز دستِ کوتهِ خود زیرِ بارم / که از بالابلندان شرمسارم مگر زنجیرِ مویی گیردَم دست / وگر نه سر به شیدایی برآرم ز چشمِ من بپرس اوضاعِ گردون / که شب تا روز اختر می شمارم بدین شکرانه می بوسم لبِ جام / که کرد آگه ز رازِ روزگارم اگر گفتم دعایِ مِی فروشان / چه باشد؟ حقِّ نعمت می گزارم من از بازویِ خود دارم بسی شُکر /