دیوان حافظ غزل 220 - نسخه کامل

از دیده خونِ دل همه بر رویِ ما رَوَد / بر رویِ ما ز دیده چه گویم چه ها رَوَد ما در درونِ سینه هوایی نهفته ایم / بر باد اگر رَوَد دلِ ما زان هوا رود خورشیدِ خاوری کُنَد از رَشک جامه چاک / گر ماهِ مِهرپرورِ من در قبا رود بر خاکِ راهِ یار نهادیم رویِ خویش / بر رویِ ما رواست اگر آشنا رود سیل است آبِ دیده و هر کس