دیوان حافظ غزل 50 - نسخه کامل

به دامِ زلفِ تو دل مبتلایِ خویشتن است / بکُش به غمزه که اینَش سزایِ خویشتن است گَرَت ز دست برآید مُرادِ خاطرِ ما / به دست باش که خیری به جایِ خویشتن است به جانت ای بتِ شیرین دهن که همچون شمع / شبانِ تیره، مُرادم فنایِ خویشتن است چو رای عشق زدی با تو گفتم ای بلبل / مَکُن که آن گلِ خندان به رای خویشتن است به مُ