دیوان حافظ غزل 449 - نسخه کامل

ای که مهجوری عشاق روا می داری / عاشقان را ز بر خویش جدا می داری تشنه بادیه را هم به زلالی دریاب / به امیدی که در این ره به خدا می داری دل ببردی و بحل کردمت ای جان لیکن / به از این دار نگاهش که مرا می داری ساغر ما که حریفان دگر می نوشند / ما تحمل نکنیم ار تو روا می داری ای مگس حضرت سیمرغ نه جولانگه توست / عرض