دیوان حافظ غزل 295 - نسخه کامل

سَحَر به بویِ گلستان دَمی شدم در باغ / که تا چو بلبلِ بیدل کُنَم عِلاجِ دِماغ به جلوهٔ گلِ سوری نگاه می کردم / که بود در شبِ تیره به روشنی چو چراغ چُنان به حُسن و جوانیِ خویشتن مغرور / که داشت از دلِ بلبل هزار گونه فَراغ گشاده نرگسِ رعنا ز حسرت آب از چشم / نهاده لاله ز سودا به جان و دل صد داغ زبان کشیده چو تی