دیوان حافظ غزل 326 - نسخه کامل

در نهانخانهٔ عِشرت صَنَمی خوش دارم / کز سرِ زلف و رُخَش، نعل در آتش دارم عاشق و رندم و میخواره، به آواز بلند / وین همه منصب از آن حورِ  پری وَش دارم گر تو زین دست مرا بی سر و سامان داری / من به آهِ سَحَرَت، زلف مُشَوَّش دارم گر چُنین چهره گشاید خطِ زنگاری دوست / من رخِ زرد به خونابه مُنَقَّش دارم گر به کاشانه