دیوان حافظ غزل 211 - نسخه کامل

دوش می آمد و رخساره برافروخته بود / تا کجا باز دلِ غمزده ای سوخته بود رسم عاشق کُشی و شیوهٔ شهرآشوبی / جامه ای بود که بر قامتِ او دوخته بود جانِ عُشّاق سپندِ رخِ خود می دانست / و آتشِ چهره بدین کار برافروخته بود گر چه می گفت که زارَت بِکُشم می دیدم / که نهانش نظری با منِ دلسوخته بود کفرِ زلفش رَهِ دین می زد و