دیوان حافظ غزل 62 - نسخه کامل

مرحبا ای پیکِ مشتاقان بده پیغامِ دوست / تا کُنم جان از سرِ رغبت فدای نامِ دوست واله و شیداست دایم همچو بلبل در قفس / طوطی طبعم ز عشقِ شِکَّر و بادامِ دوست زلفِ او دام است و خالش دانهٔ آن دام و من / بر امیدِ دانه ای افتاده ام در دامِ دوست سر ز مستی برنگیرد تا به صبحِ روزِ حشر / هر که چون من در ازل یک جرعه خورد