دیوان حافظ غزل 305 - نسخه کامل

به وقت گُل شدم از توبهٔ شراب خَجِل / که کَس مباد ز کِردارِ ناصَواب خَجِل صَلاحِ ما همه دامِ رَه است و من زین بحث / نیَم ز شاهد و ساقی به هیچ باب خَجِل بُوَد که یار نَرَنجَد ز ما به خُلقِ کریم / که از سؤال ملولیم و از جواب خَجِل ز خون که رفت شبِ دوش از سراچهٔ چشم / شدیم در نظر رَهرُوانِ خواب خَجِل رواست نرگسِ