دیوان حافظ غزل 79 - نسخه کامل

کنون که می دمد از بوستان نسیمِ بهشت / من و شرابِ فرح بخش و یارِ حورسرشت گدا چرا نزند لافِ سلطنت امروز؟ / که خیمه سایهٔ ابر است و بزمگه لبِ کِشت چمن حکایتِ اردیبهشت می گوید / نه عاقل است که نسیه خرید و نقد بِهِشت به می عمارتِ دل کن که این جهانِ خراب / بر آن سر است که از خاکِ ما بسازد خشت وفا مجوی ز دشمن که پرت