دیوان حافظ غزل 391 - نسخه کامل

خوشتر از فکر می و جام چه خواهد بودن / تا ببینم که سرانجام چه خواهد بودن غم دل چند توان خورد که ایام نماند / گو نه دل باش و نه ایام چه خواهد بودن مرغ کم حوصله را گو غم خود خور که بر او / رحم آن کس که نهد دام چه خواهد بودن باده خور غم مخور و پند مقلد منیوش / اعتبار سخن عام چه خواهد بودن دست رنج تو همان به که شو