دیوان حافظ غزل 227 - نسخه کامل

گر چه بر واعظِ شهر این سخن آسان نشود / تا ریا وَرزَد و سالوس مسلمان نشود رندی آموز و کَرَم کُن که نه چندان هنر است / حَیَوانی که ننوشد مِی و انسان نشود گوهرِ پاک بِباید که شود قابلِ فیض / ور نه هر سنگ و گِلی لؤلؤ و مرجان نشود اسمِ اعظم بِکُنَد کارِ خود ای دل، خوش باش / که به تَلبیس و حیَل، دیو مسلمان نشود عشق