دیوان حافظ غزل 416 - نسخه کامل

خنک نسیم معنبر شمامه ای دلخواه / که در هوای تو برخاست بامداد پگاه دلیل راه شو ای طایر خجسته لقا / که دیده آب شد از شوق خاک آن درگاه به یاد شخص نزارم که غرق خون دل است / هلال را ز کنار افق کنید نگاه منم که بی تو نفس می کشم زهی خجلت / مگر تو عفو کنی ور نه چیست عذر گناه ز دوستان تو آموخت در طریقت مهر / سپیده دم