دیوان حافظ غزل 271 - نسخه کامل

دارم از زلفِ سیاهش گِلِه چندان که مَپُرس / که چُنان ز او شده ام بی سر و سامان که مَپُرس کَس به امّیدِ وفا ترکِ دل و دین مَکُناد / که چُنانم من از این کرده پشیمان که مپرس به یکی جرعه که آزارَ کَسَش در پِی نیست / زحمتی می کشم از مردمِ نادان که مپرس زاهد از ما به سلامت بگذر کاین مِیِ لعل / دل و دین می برد از دست