دیوان حافظ غزل 262 - نسخه کامل

حالِ خونین دلان که گوید باز؟ / وز فلک خونِ خُم که جوید باز؟ شرمش از چشمِ مِی پرستان باد / نرگسِ مست اگر بروید باز جز فَلاطونِ خُم نشینِ شراب / سِرِّ حکمت به ما که گوید باز؟ هر که چون لاله کاسه گَردان شد / زین جفا رُخ به خون بشوید باز نَگُشایَد دلم چو غنچه اگر / ساغری از لبش نبوید باز بس که در پرده چنگ گفت سخن