دیوان حافظ غزل 248 - نسخه کامل

ای صبا نَکهَتی از کویِ فُلانی به من آر / زار و بیمارِ غَمَم راحتِ جانی به من آر قلب بی حاصلِ ما را بزن اکسیرِ مراد / یعنی از خاکِ درِ دوست نشانی به من آر در کمینگاه نظر با دلِ خویشم جنگ است / ز ابرو و غمزهٔ او تیر و کمانی به من آر در غریبی و فِراق و غمِ دل پیر شدم / ساغرِ مِی ز کفِ تازه جوانی به من آر منکران