دیوان حافظ غزل 239 - نسخه کامل

رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید / وظیفه گر برسد، مصرفش گُل است و نَبید صَفیرِ مرغ برآمد، بَطِ شراب کجاست؟ / فَغان فتاد به بلبل، نقابِ گُل که کشید؟ ز میوه های بهشتی چه ذوق دریابد / هر آن که سیبِ زَنَخدانِ شاهدی نَگَزید مَکُن ز غُصه شکایت که در طریقِ طلب / به راحتی نرسید آن که زحمتی نکشید ز رویِ ساقی مَه وَش