دیوان حافظ غزل 290 - نسخه کامل

دلم رمیده شد و غافلم منِ درویش / که آن شِکاریِ سرگشته را چه آمد پیش چو بید بر سرِ ایمانِ خویش می لرزم / که دل به دستِ کمان ابروییست کافِرکیش خیالِ حوصلهٔ بَحر می پَزَد، هیهات / چه هاست در سرِ این قطرهٔ محال اندیش؟ بنازم آن مژهٔ شوخِ عافیت کُش را / که موج می زندش آبِ نوش، بر سرِ نیش ز آستینِ طبیبان هزار خون بچ