دیوان حافظ غزل 268 - نسخه کامل

گُلعِذاری ز گلستانِ جهان ما را بس / زین چمن سایهٔ آن سروِ روان ما را بس من و همصحبتیِ اهلِ ریا دورَم باد / از گرانانِ جهان، رَطلِ گران ما را بس قصرِ فردوس به پاداشِ عمل می بخشند / ما که رندیم و گدا، دیرِ مُغان ما را بس بنشین بر لبِ جوی و گذرِ عمر ببین / کاین اشارت ز جهانِ گذران، ما را بس نقدِ بازارِ جهان بِنگ