دیوان حافظ غزل 57 - نسخه کامل

آن سیه چرده که شیرینیِ عالم با اوست / چشمِ میگون لبِ خندان دلِ خرم با اوست گرچه شیرین دهنان پادشهانند ولی / او سلیمانِ زمان است که خاتم با اوست روی خوب است و کمالِ هنر و دامن پاک / لاجرم همتِ پاکان دو عالم با اوست خال مُشکین که بدان عارض گندمگون است / سِرِّ آن دانه که شد رهزنِ آدم با اوست دلبرم عزم سفر کرد خ