دیوان حافظ غزل 382 - نسخه کامل

فاتحه ای چو آمدی بر سر خسته ای بخوان / لب بگشا که می دهد لعل لبت به مرده جان آن که به پرسش آمد و فاتحه خواند و می رود / گو نفسی که روح را می کنم از پی اش روان ای که طبیب خسته ای روی زبان من ببین / کاین دم و دود سینه ام بار دل است بر زبان گر چه تب استخوان من کرد ز مهر گرم و رفت / همچو تبم نمی رود آتش مهر از اس