دیوان حافظ غزل 494 - نسخه کامل

ای دل گر از آن چاه زنخدان به درآیی / هر جا که روی زود پشیمان به درآیی هش دار که گر وسوسه عقل کنی گوش / آدم صفت از روضه رضوان به درآیی شاید که به آبی فلکت دست نگیرد / گر تشنه لب از چشمه حیوان به درآیی جان می دهم از حسرت دیدار تو چون صبح / باشد که چو خورشید درخشان به درآیی چندان چو صبا بر تو گمارم دم همت / کز غ