دیوان حافظ غزل 441 - نسخه کامل

چه بودی ار دل آن ماه مهربان بودی / که حال ما نه چنین بودی ار چنان بودی بگفتمی که چه ارزد نسیم طره دوست / گرم به هر سر مویی هزار جان بودی برات خوشدلی ما چه کم شدی یا رب / گرش نشان امان از بد زمان بودی گرم زمانه سرافراز داشتی و عزیز / سریر عزتم آن خاک آستان بودی ز پرده کاش برون آمدی چو قطره اشک / که بر دو دیده