دیوان حافظ غزل 424 - نسخه کامل

از من جدا مشو که توام نور دیده ای / آرام جان و مونس قلب رمیده ای از دامن تو دست ندارند عاشقان / پیراهن صبوری ایشان دریده ای از چشم بخت خویش مبادت گزند از آنک / در دلبری به غایت خوبی رسیده ای منعم مکن ز عشق وی ای مفتی زمان / معذور دارمت که تو او را ندیده ای آن سرزنش که کرد تو را دوست حافظا / بیش از گلیم خویش م