دیوان حافظ غزل 32 - نسخه کامل

خدا چو صورتِ ابرویِ دلگشای تو بست / گشادِ کارِ من اندر کرشمه هایِ تو بست مرا و سروِ چمن را به خاکِ راه نشاند / زمانه تا قَصَبِ نرگسِ قبای تو بست ز کارِ ما و دلِ غنچه صد گره بگشود / نسیمِ گل چو دل اندر پیِ هوایِ تو بست مرا به بندِ تو دورانِ چرخ راضی کرد / ولی چه سود که سررشته در رضای تو بست چو نافه بر دلِ مسکی