دیوان حافظ غزل 115 - نسخه کامل

درختِ دوستی بنشان که کامِ دل به بار آرد / نهالِ دشمنی بَرکَن که رنج بی شمار آرد چو مهمانِ خراباتی به عزت باش با رندان / که دردِ سر کشی جانا، گرت مستی خمار آرد شبِ صحبت غنیمت دان که بعد از روزگارِ ما / بسی گردش کُنَد گردون، بسی لیل و نهار آرد عَماری دارِ لیلی را که مَهدِ ماه در حکم است / خدا را در دل اندازش که