دیوان حافظ غزل 467 - نسخه کامل

زان می عشق کز او پخته شود هر خامی / گر چه ماه رمضان است بیاور جامی روزها رفت که دست من مسکین نگرفت / زلف شمشادقدی ساعد سیم اندامی روزه هر چند که مهمان عزیز است ای دل / صحبتش موهبتی دان و شدن انعامی مرغ زیرک به در خانقه اکنون نپرد / که نهاده ست به هر مجلس وعظی دامی گله از زاهد بدخو نکنم رسم این است / که چو صبح