دیوان حافظ غزل 114 - نسخه کامل

همایِ اوجِ سعادت به دامِ ما افتد / اگر تو را گذری بر مُقام ما افتد حباب وار براندازم از نشاط کلاه / اگر ز رویِ تو عکسی به جامِ ما افتد شبی که ماهِ مراد از افق شود طالع / بُوَد که پرتوِ نوری به بامِ ما افتد به بارگاهِ تو چون باد را نباشد بار / کی اتفاقِ مجالِ سلامِ ما افتد چو جان فدای لبش شد خیال می بستم / که