دیوان حافظ غزل 456 - نسخه کامل

نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشی / که بسی گل بدمد باز و تو در گل باشی من نگویم که کنون با که نشین و چه بنوش / که تو خود دانی اگر زیرک و عاقل باشی چنگ در پرده همین می دهدت پند ولی / وعظت آن گاه کند سود که قابل باشی در چمن هر ورقی دفتر حالی دگر است / حیف باشد که ز کار همه غافل باشی نقد عمرت ببرد غصه دنیا به گ