دیوان حافظ غزل 303 - نسخه کامل

شَمَمتُ روحَ وِدادٍ و شِمتُ برقَ وِصال / بیا که بویِ تو را میرم ای نسیمِ شِمال اَحادیاً بجمالِ الحبیبِ قِف وانْزِل / که نیست صبرِ جمیلم ز اشتیاقِ جَمال حکایتِ شبِ هجران فروگذاشته بِهْ / به شکرِ آن که برافکند پرده روزِ وصال بیا که پردهٔ گلریزِ هفت خانهٔ چشم / کَشیده ایم به تَحریرِ کارگاهِ خیال چو یار بر سرِ صل