دیوان حافظ غزل 221 - نسخه کامل

چو دست بر سرِ زلفش زنم به تاب رَوَد / ور آشتی طلبم با سرِ عِتاب رَوَد چو ماهِ نو رَهِ بیچارگانِ نَظّاره / زَنَد به گوشهٔ ابرو و در نقاب رود شبِ شراب خرابم کُنَد به بیداری / وگر به روز شکایت کنم به خواب رود طریقِ عشق پرآشوب و فتنه است ای دل / بیفتد آن که در این راه با شتاب رود گدایی درِ جانان به سلطنت مفروش /