دیوان حافظ غزل 146 - نسخه کامل

صبا وقتِ سحر بویی ز زلفِ یار می آورد / دل شوریدهٔ ما را به بو، در کار می آورد من آن شکلِ صنوبر را ز باغِ دیده بَرکَندَم / که هر گُل کز غمش بِشْکُفت مِحنت بار می آورد فروغِ ماه می دیدم ز بامِ قصر او روشن / که رو از شرمِ آن خورشید در دیوار می آورد ز بیمِ غارتِ عشقش دلِ پُرخون رها کردم / ولی می ریخت خون و رَه بِ