دیوان حافظ غزل 53 - نسخه کامل

منم که گوشهٔ میخانه خانقاهِ من است / دعایِ پیرِ مغان وردِ صبحگاهِ من است گَرَم ترانهٔ چنگ صَبوح نیست چه باک / نوایِ من به سحر آهِ عذرخواهِ من است ز پادشاه و گدا فارغم بحمدالله / گدایِ خاکِ درِ دوست، پادشاه من است غرض ز مسجد و میخانه ام وصال شماست / جز این خیال ندارم خدا گواهِ من است مگر به تیغ اجل خیمه بَرکَن