دیوان حافظ غزل 331 - نسخه کامل

به تیغم گَر کشد دستش نگیرم / وگر تیرم زَنَد منّت پذیرم کمانِ ابرویت را گو بزن تیر / که پیشِ دست و بازویت بمیرم غمِ گیتی گر از پایم درآرد / بجز ساغر که باشد دستگیرم؟ برآی ای آفتابِ صبحِ امّید / که در دستِ شبِ هجرانِ اسیرم به فریادم رَس ای پیرِ خرابات / به یک جرعه جوانم کن که پیرم به گیسویِ تو خوردم دوش سوگند /