دیوان حافظ غزل 291 - نسخه کامل

ما آزموده ایم در این شهر بختِ خویش / بیرون کشید باید از این وَرطه رَختِ خویش از بس که دست می گَزَم و آه می کشم / آتش زدم چو گُل به تنِ لَخت لَختِ خویش دوشم ز بلبلی چه خوش آمد که می سرود / گل گوش پهن کرده ز شاخِ درختِ خویش کای دل تو شاد باش که آن یارِ تندخو / بسیار تند روی نشیند ز بختِ خویش خواهی که سخت و سست