دیوان حافظ غزل 318 - نسخه کامل

مرا می بینی و هر دَم زیادَت می کنی دَردَم / تو را می بینم و میلم زیادَت می شود هر دَم به سامانم نمی پرسی، نمی دانم چه سر داری / به درمانم نمی کوشی، نمی دانی مگر دردم؟ نه راه است این که بُگذاری مرا بر خاک و بُگریزی / گُذاری آر و بازم پرس تا خاکِ رَهَت گردم ندارم دستت از دامن، به جز در خاک و آن دَم هَم / که بر