دیوان حافظ غزل 112 - نسخه کامل

آن که رخسارِ تو را رنگِ گل و نسرین داد / صبر و آرام توانَد به منِ مسکین داد وان که گیسویِ تو را رسمِ تَطاول آموخت / هم تواند کَرَمَش دادِ منِ غمگین داد من همان روز ز فرهاد طمع بُبریدم / که عنانِ دلِ شیدا به لبِ شیرین داد گنجِ زر گر نَبُوَد، کُنجِ قناعت باقیست / آن که آن داد به شاهان، به گدایان این داد خوش عرو