دیوان حافظ غزل 213 - نسخه کامل

گوهرِ مخزنِ اسرار همان است که بود / حُقِّهٔ مِهر بدان مُهر و نشان است که بود عاشقان زُمرهٔ اربابِ امانت باشند / لاجرم چشمِ گهربار همان است که بود از صبا پرس که ما را همه شب تا دمِ صبح / بویِ زلفِ تو همان مونسِ جان است که بود طالب لعل و گهر نیست وگرنه خورشید / هم چُنان در عملِ معدن و کان است که بود کشتهٔ غمزهٔ