دیوان حافظ غزل 64 - نسخه کامل

گر چه عرض هنر پیشِ یار بی ادبیست / زبان خموش، ولیکن دهان پُر از عربیست پری نهفته رخ و دیو در کرشمهٔ حُسن / بسوخت دیده ز حیرت که این چه بوالعجبیست در این چمن گلِ بی خار کس نچید آری / چراغِ مصطفوی با شرارِ بولَهَبیست سبب مپرس که چرخ از چه سفله پرور شد / که کام بخشی او را بهانه بی سببیست به نیم جو نخرم طاقِ خانق