دیوان حافظ غزل 222 - نسخه کامل

از سرِ کویِ تو هر کو به ملالت برود / نرود کارش و آخِر به خجالت برود کاروانی که بُوَد بدرقه اش حفظِ خدا / به تَجَمُّل بنشیند به جَلالت برود سالک از نورِ هدایت بِبَرَد راه به دوست / که به جایی نرسد گر به ضَلالت برود کامِ خود آخرِ عمر از مِی و معشوق بگیر / حیفِ اوقات که یک سر به بطالت برود ای دلیلِ دلِ گمگشته خد